Θέλω να σταθώ σε δύο πράγματα που πραγματικά μου άρεσαν όταν τα άκουσα λίγο πριν από την αναχώρηση του Παναθηναϊκού για την Βαλένθια.
Το πρώτο έχει να κάνει με την δήλωση του Κέντρικ Ναν, ο οποίος είπε χαρακτηριστικά: «Είναι το Game 5, τι άλλο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε; Ζω για αυτά τα παιχνίδια».
Το δεύτερο έχει να κάνει με την δήλωση του Εργκίν Άταμαν: «Εμπιστεύομαι τους τρεις διαιτητές, διότι ήταν σωστοί και στα ματς που κερδίσαμε και σε αυτά που χάσαμε. Τώρα πρέπει να επικεντρωθούμε στο παιχνίδι».
Θεωρώ ότι αποτύπωσαν την mentalité που πρέπει να έχει ο Παναθηναϊκός στο αποψινό (13/5, 22:00) Game 5 της σειράς με την Βαλένθια, το οποίο θα κρίνει και το τελευταίο εισιτήριο για το Final Four της Αθήνας. Και θα εξηγήσω ευθύς αμέσως τι εννοώ.
Το πρώτο σκέλος αφορά τις προσωπικότητες, το ταλέντο, την ποιότητα, τις παραστάσεις, την εμπειρία και το «know how» που έχουν οι «πράσινοι» έναντι των φιλόδοξων (αν μη τι άλλο) «Ταρόνιας». Αναμφίβολα η Βαλένθια έχει παρουσιάσει ένα αξιοζήλευτο σύνολο παίζοντας ένα συγκεκριμένο στυλ μπάσκετ το οποίο δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ εύκολο να το αντιμετωπίσει οποιαδήποτε ομάδα. Από την άλλη ωστόσο ούτε έχει την ποιότητα του Παναθηναϊκού και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να μπουν στην «ζυγαριά» η συνολική εμπειρία των δύο συλλόγων. Τόσο σε ομαδικό επίπεδο όσο φυσικά και σε ατομικό επίπεδο παικτών. Είναι η μέρα με τη νύχτα.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Φτάνει αυτό για τον Παναθηναϊκό να κάνει την δουλειά απέναντι στους «διψασμένους» Ισπανούς; Είναι αρκετά όλα αυτά τα στοιχεία που ανέφερα για να κοντράρουν το πολύ καλό μπάσκετ της Βαλένθια; Εδώ είναι, λοιπόν, που ΠΡΕΠΕΙ να ισχύει η φράση «ό,τι πληρώνεις, παίρνεις» και προπονητής και παίκτες να δικαιολογήσουν τα ονόματα τους, τα κασέ τους, τις προσωπικότητες τους και για ποιον λόγο αγωνίζονται στον Παναθηναϊκό.
Πάντα, φυσικά, συνδυάζοντας το ατομικό τους ταλέντο με την σωστή ομαδική λειτουργία.
Άλλωστε για παιχνίδια σαν και το αποψινό δεν υπάρχουν ο Κέντρικ Ναν, ο Ματίας Λεσόρ, ο Νάιτζελ Χέις–Ντέιβις, ο Τσέντι Όσμαν και όλοι οι υπόλοιποι παίκτες των «πρασίνων»; Αυτά τα ματς δεν ξέρει να διαχειρίζεται καλά ο τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης, Εργκίν Άταμαν; Γι’ αυτό και είπα ότι μου άρεσε η δήλωση του Ναν. Ζει για αυτά τα παιχνίδια. Και φαντάζομαι όλοι περιμένουν να βγει μπροστά. Και εκείνος, αλλά και οι συμπαίκτες του.
Δεν λέει κανείς ότι επειδή διαθέτουν ισχυρές προσωπικότητες και επειδή το έχουν ξανακάνει, εννοώντας να βρεθούν στο Final Four, ότι θα είναι εύκολη υπόθεση. Σε καμία περίπτωση. Στην τελική ναι μεν έχουν πάρει πρόκριση από Game 5, αλλά θα κληθούν να το κάνουν τώρα από πολύ πιο δύσκολη θέση. Με νέο break και με 3η εκτός έδρας νίκη σε Playoffs.
Για να γίνει αυτό θα χρειαστούν πολλά πράγματα. Και το κυριότερο όλων; Άμυνα. Ακούγεται τόσο κλισέ και τόσο απλό, αλλά αυτή λέξη περικλείει τα πάντα. Είναι το κλειδί της νίκης. Χωρίς «μπασκετικό ξύλο», χωρίς ένταση, χωρίς ενέργεια, δεν γίνεται να μπει φρένο στον τρομερό ρυθμό που επιβάλλει η Βαλένθια. Και είδαμε στα ματς της Αθήνας ότι οι παίκτες του Μαρτίνεθ δεν… χαμπαριάζουν τίποτε. Ούτε από αντίπαλο, ούτε από παίκτες, ούτε και από 19.000 φιλάθλους. Παίζουν το μπάσκετ τους και δεν αποκλείουν καθόλου από αυτό. Έτσι έχουν μάθει να παίζουν από το ξεκίνημα της σεζόν και έτσι συνεχίζουν να παίζουν. Ζουν και πεθαίνουν έτσι.
Απλά κάποιες ομάδες μπορούν ή βρίσκουν τρόπους να το αναχαιτίσουν, κάποιες άλλες όχι. Ο Παναθηναϊκός το έκανε στο πρώτο ματς. Και τον βοήθησε το γεγονός ότι η Βαλένθια είχε μπει ως το φαβορί (αν και για εμένα πάντα φαβορί ήταν και παραμένουν οι «πράσινοι») με αποτέλεσμα να «λυγίσει» από το άγχος και να μοιάζει με ψάρι έξω από τη γυάλα του.
Αυτό ακριβώς ΠΡΕΠΕΙ να κάνει ΚΑΙ σήμερα ο Παναθηναϊκός. Αφενός να της κόψει τον τσαμπουκά και να δυσκολέψει ΚΑΘΕ κατοχή της και να την αναγκάσει να «πνιγεί» από το «πρέπει» που θα κουβαλήσει απόψε. Φυσικά «πρέπει» έχει και ο Παναθηναϊκός, αλλά με την μόνη διαφορά ότι ισχύει για το «τριφύλλι» το «been there, done that». Οπότε ξέρει και πώς να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις. Και σε αυτά τα ματς που κρίνουν μία ολόκληρη πρόκριση σε Final Four, παίζει τον ρόλο του. Και ίσως να υπερβαίνει και την αμιγώς μπασκετική αντιμετώπιση.
Πολύ σημαντικό για την εξέλιξη του αγώνα θα είναι το ξεκίνημα. Τα πρώτα λεπτά. Οι πρώτες κατοχές. Η πρώτη περίοδος. Αν ο Παναθηναϊκός βρεθεί στο σημείο να κυνηγάει και πάλι στο σκορ, τότε πολύ φοβάμαι ότι όσο ισχυρές προσωπικότητες και αν έχει στο ρόστερ του θα είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψει. Η Βαλένθια ζει και αναπνέει μέσα από τον ρυθμό που επιβάλει, τον ενθουσιασμό και την αυτοπεποίθηση που παίρνει από το run and gun παιχνίδι της. Εάν συμβεί αυτό και ο Παναθηναϊκός δεν της βάλει φρένο, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα υπάρξει γυρισμός.
Ελπίζω, επίσης, ο Άταμαν να χρησιμοποιήσει την πετυχημένη συνταγή των δύο πρώτων αγώνων και να επιλέξει εκ νέου την άμυνα με αλλαγές. Δεν το παίζω (γιατί δεν είμαι) ειδήμων και σίhttps://www.gazzetta.gr/basketball/euroleague/2538987/panathinaikos-tora-einai-i-ora-gia-oti-pliroseis-pairneisγουρα ένας προπονητής ξέρει 1.000 πράγματα περισσhttps://www.gazzetta.gr/basketball/euroleague/2538987/panathinaikos-tora-einai-i-ora-gia-oti-pliroseis-pairneisότερα από οποιονδήποτε παρακολουθεί απ’ έξω. Όμως βάσει των όσων έχουμε δει έως τώρα η συνύπαρξη των Χέις-Ντέιβις και Χουάντσο στη front line ώστε να «υπηρετήσουν» το συγκεκριμένο αμυντικό πλάνο (και φυσικά για όσο αντέξουν καθώς χρειάζονται φρέσκα πόδια), ίσως και να αποτελέσει ένα ακόμα κλειδί στην εξέλιξη του αγώνα.
Το δεύτερο που ανέφερα προηγουμένως αφορά την δήλωση του Άταμαν για τους διαιτητές. Πολύ σωστή δήλωση. Μπορεί να έγινε ό,τι έγινε (κυρίως) στο Game 4, μπορεί να υπάρχουν δικαιολογημένα παράπονα, μπορεί ο Κέντρικ Ναν να έχει ξεχάσει από που… σουτάρουν ελεύθερες βολές, αλλά όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ό,τι έγινε, έγινε. Και ο Άταμαν έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην τριάδα των διαιτητών χωρίς να μπει (και πολύ σωστά) σε οποιαδήποτε άλλη διαιτητοκουβέντα η οποία θα μπορούσε να αποπροσανατολίσει την ομάδα.
Κανείς μα κανείς στον Παναθηναϊκό ΔΕΝ πρέπει να ασχοληθεί με τους διαιτητές. Για το αν θα είναι ο Λοτερμόζερ με τον Γιαβόρ και τον Νέντοβιτς. Ας είναι όποιος θέλει. Κανείς δεν πρέπει να «χαλάει» το μυαλό του με αυτά τα πράγματα και άπαντες ΠΡΕΠΕΙ να είναι στο 100% focused στο μπάσκετ. Και μόνο σε αυτό. Τώρα εάν και εφόσον δούμε πάλι «μια από τα ίδια» θα τα συζητήσουμε μετά το τέλος. Τώρα προέχει το μπάσκετ. Η νίκη και η πρόκριση στο Final Four.